Άρωμα εγώ που πλανεύει τις "σκέψεις" σου...
Σταγόνα πόθου στα σοκάκια του
μυαλού σου...
Ανάσα εγώ που ψιθυρίζει "αγάπη"
σε κάθε "άγγιγμα" τής....

Θάνατος...

Χώμα...

Να ποτιστω "έρωτας"!

Sofia Zoubery

" Η Ψυχή επιλέγει τον σύντροφό της.

Και στη συνέχεια κλείνει την πόρτα!"

E. Dickinson

Αδειάζεις

Αδειάζεις!

Αδειάζεις καλέ μου όταν:  Αναζητάς ένα βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις, για να μπορείς να κρατηθείς στο όνειρο,
αντί για δυο μάτια να σε κοιτούν τρυφερά
βλέπεις αστέρια που αργοσβήνουν και χάνονται στο άπειρο...Κι ύστερα...
Υστερα  θυμάσαι,
όταν θα θελες όσο τίποτα άλλο να ακούσεις έναν τρυφερό λόγο,
για να ημερέψουν οι σκέψεις σου, ακούς ό,τι πιο χυδαίο 
και αηδιαστικό μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους.
Τότε που αντί για έναν ώμο να γύρεις το κεφάλι σου,
δέχεσαι μια γερή κλωτσιά στα πλευρά σου με αποτέλεσμα να σακατευτείς ...
Μεγάλη η θλίψη τούτη την ώρα που στα γράφω.
Όμως έλα πες μου, τι μπορεί να έχει μείνει για να δώσει κάποιος που ακόμα βρίσκεται στην ανάρρωση__
*
Παρόλα αυτά μένω στην πλευρά της πνευματικής ηρεμίας, προσπαθώ και εγώ μέσα από την απλότητα να βρω την γαλήνη ...
Αδειάζεις όμως ...
Αδειάζεις!
Sofia Zoubery

Δε δακρύζει ο έρωτας
αλλα το ανθός του
όταν μαραίνεται.

Sofia Zoubery 

"Ένα παραμύθι μαγικό για το Θεό που δεν πίστευε στην Αγάπη"

Ήταν ένας φτερωτός Θεός με τόξο και με βέλη.
Ερωτεύτηκε παράφορα την θνητή Αγάπη
το όνομα αυτού Έρωτας!
Μια μέρα τυφλωμένος απ'το πάθος του
σημάδεψε την Αγάπη καρφώνοντας την στην καρδιά.
Αναστατωμένος,
πανικόβλητος,
ταραγμένος,
απεγνωσμένος,
φρικαρισμένος, συγχυσμένος ψυχολογικά
έτρεξε κοντά της και με σχεδόν ανύπαρκτη φωνή ψιθύρισε απελπισμένα με μετάνοια:
Αγάπη μου:

"Το μόνο που ήθελα ήταν να  παθιάζεσαι τρελά με τον έρωτα μας δεν σε είχα ποτέ δική μου".

Τότε η θνητή Αγάπη πνιγμένη σε μια λίμνη αίματος του απάντησε:

 "Εγώ μπορεί να   ξεψυχώ μα η αγάπη που σου έχω είναι αθάνατη"

Απο τότε ο Έρωτας τριγυρνά σαν ένα ράκος ανάμεσα σε θνητούς για να ανταμώσει την αγάπη που δε θα χει ποτέ δική του.!

Άκουσα πως το πάθημα γινεται μάθημα αλλα για τον Έρωτα έμεινε μόνο ενα "πάθημα αποτυχίας" και τίποτα άλλο
γι'αυτό ο έρωτας δεν κρατάει για πολύ ...
Γιατι του λείπει η Αγάπη του

Sofia Zoubery

Είναι κάποιοι άνθρωποι σαν ερειπωμένα σπίτια πέφτουν πάνω μας, μας πλακώνουν και εμείς δε φεύγουμε, συναρμολογούμε τα εσώψυχα μάς μέσα από συντρίμμια.

Sofia Zoubery

Με τρομάζουν ολα αυτά
που βλέπω γύρω μου...
Θλίψη
Πόνος
Ψευτιά
Μικρότητες
Απανθρωπιά
Μα πιο πολύ με τρομάζει,
το γεγονός πως,
αυτη η επιδημία απλώνεται
με τεταμένη ταχύτητα
και παίρνει ό'τι βρίσκει
μπροστά της.
Καταλαβαίνω ολους αυτούς
που αντιστέκονται αλλα ακόμα
και εκείνους που υποκύπτουν.
Δεν ξέρω πια τι είναι καλύτερο
απ'τά δυο,κουράζουν οι σκέψεις,
τα πρέπει και τα μη...

Sofia Zoubery

σπλάχνο οδύνης έγιναν οι πόθοι
κάθε που σουρουπώνει  αναζητώ φτερά συναισθημάτων
κάπου να πετάξω μακριά
κάποιος να μ'ακουσει
και το σ' αγαπώ στα χείλη μου
άκαρπο  κι'αυτο...
μια ζωή αναζητά παραλήπτη

Sofia Zoubery

Νυχτώνει...
Στάθηκα για λίγο να καλοδεχτώ τους φίλους μου.
Σκέφτηκα πως μέχρι τα μεσάνυχτα θα με επισκεφθούν.
Και εκεί που μουρμούριζα μέσ' απ' τα δόντια μου
Να σού κάτι καλοσχηματισμένοι  μελαγχολικοί ψίθυροι σαν πέπλο ονείρου
και εγώ φάντασμα στη μέση.

Sofia Zoubery

Τη νύκτα προσπαθώ να αλλάξω κάτι ριζωμένα σχήματα σκέψης και πάντα ηττημένη βγαίνω.
Όχι δε θα κλάψω απόψε!

Sofia Zoubery

Την αγάπη να τη δίνετε με μέτρο.
Υπάρχουν άνθρωποι που πνίγονται όχι επειδή δεν τούς αρέσει να τους αγαπούν αλλά επειδή δε θέλουν να νιώσουν υπόχρεοι απέναντι τής.

Sofia Zoubery

[...]
θα ήθελα όμως παρα πολυ η Αλήθεια να μου φανερωθεί  και απ'την καλή της πλευρά...
Καθώς κουράστηκα να ειμαι "δυνατή"μέσα απο άμυνες , ν'ανασαίνω  μέσα απο  τοίχους,
κουράστηκα χτίζοντας το φρούριο της ψυχής μου, μέσα απο δοκιμασίες και πικρές αλήθειες, τοσο που  ξέχασα την απλότητα τον άνθρωπο μεσα μου...Εκείνο ψάχνω και η αλήθεια μου το στερεί [...]
Sofia Zoubery

Άβυσσος η ψυχή τής γυναίκας

Άβυσσος η ψυχή τής γυναίκας.
Αγαπά πολύ, ώσπου να της δώσεις το δικαίωμα...
Τότε ψυχορραγεί...
Ξεψυχάει...
Όταν ξεψυχώ να με προσέχεις γίνομαι θηρίο και απολαμβάνω το θάνατο μου!

Sofia Zoubery
Τη φωτογραφία μου στόλισε η αγαπητή Ζωγραφια Μουγιακακου

Θάλασσα

Είμαι εγώ...
Μια δευτερεύουσα.
Εγώ  ωρύομαι τις νύχτες
Εγώ χτυπώ στα βράχια με θυμό.
Στα δικά μου μάτια ονειρεύεσαι
Στη δική μου αγκαλιά συναντάς τον έρωτα.
Κόρη από ένωση της νύχτας και του χάους. Με μητέρα το φώς τής ημέρας
κείτομαι σαν θεριό στο κρεβάτι του θανάτου χωρίς έρωτα.
Κληρονομιά μου το χάος
Εννέα άγρυπνοι φύλακες  κι άλλοτε δαίμονες στο προσκέφαλο του κρεβατιού.
Άνεμοι με προσκυνάνε.
Εγώ κυοφορω τον ουρανό και τα όρη
Έχω στο στόμα μου ηδονή
Αφρο και αρμύρα.
Είμαι η θάλασσα και συ η Ιθάκη μου.

Sofia Zoubery
Πίνακας του Γιάννη Νίκου

Περί Εαυτού

Πάντα τάιζα την ψυχή μου
Σμιλεύοντάς την με την  γλώσσα μου
να επουλωθούν τα τραύματά της.
Καθώς πάντα της άρεσε να καταναλώνει πίκρα..
Και εγώ να προσμένω με λαχτάρα,
τα θέλω της, να προσπαθώ
να κάνω το δηλητήριο  μέλι
στα χείλη της, μα πόση γλύκα
να βγάζει κανείς από το δηλητήριο?
Και μέχρι πότε θα αντέξει
η γύμνια να εκτίθεται;
Να θέλει περίπατο και εγώ
να την χορεύω στη βροχή..
Να επιθυμεί ένα τραγούδι
και εγώ να απαγγέλλω ποίηση,
να ονειρεύεται ουρανούς
και εγώ να της ψέλνω ονειρεμένο
έρωτα.
Καημένε εαυτέ ...
σου πήρε και την τελευταία ανάσα.
Αναρωτιέμαι τελικά αν έχω χειρότερο εχθρό
από την ίδια μου την ψυχή...

Sofia Zoubery

Μοναξιά

Πορεύομαι ο,τι φορώ κατάσαρκα
ενα \"ονειρο θανάτου\" για  την
\"υποτιθέμενη ελευθερια\"
Σταμάτα να με ροκανίζεις να χαρείς
δε διακρίνω πια  ίχνη κομψότητας
πανω σου ..
Στην αφεντιά σου μιλώ
καλη μου μοναξιά..
Με ξεχασα ..
Ξεχάστηκα..
Τελειώσαμε!

Sofia Zoubery

Τα περί Αγάπης

Αν ήξεραν τα όντα
να διαβούν βήμα-βήμα
διαβάζοντας την ψυχή τους
θα γνώριζαν τότε και την "αγάπη"
και όταν έρθει ή θέληση για να
μάθουν,θα καταλάβουν πως
είναι μονοι τους.
Παρόλο το φόβο τους
θα προτιμήσουν  τη μοναξιά
Καταδικάζοντας έτσι τους ίδιους
να ζούν χωρίς "εκείνη"

Sofia Zoubery

Ματαιότητα

Δεν ξέφυγε κανεις από τις σκέψεις του,γιατί εγω να αποτελω εξαίρεση λοιπόν;
Είμαι πάλι εκεί, ψαχουλευω για
λίγη σπουδαιότητα, με τσαλακωμενο πνεύμα.
Συνειδητοποιώντας για ακόμα μια φορα,
πώς ηττάται ο νούς
και ποσο εύκολα κλονίζεται
ή πίστη.
Ή αμφιβολία και ο φόβος
πάντα παρόντες.
Άναψα ένα τσιγάρο, τραβηξα
κανα-δυο γερές τζούρες,
να χορταίνω  τα πνευμονία μου
πραγματικότητα και στη συνέχεια,
το άφησα να καίγεται ανάμεσα στα δάχτυλα μου μαζι με τη γαμημένη ματαιότητα που με περιτριγυρίζει.

Sofia Zoubery

Ψευδαίσθηση

Παυση...

Παθιάστηκα είπα.

Εξαπατήθηκες λεω.

Ψευδαίσθηση...
Βαθύ σκοτάδι  υποσυνείδητου,
καταπιεσμένα "θελω"
απόκρυφα "παθη" και ενα "εγώ"
που βιώνει την απόγνωση,
ζώντας  μέσα απο διάφορα
κατασκευάσματα του "νου"

Παυση..
Αληθεια..

Αλυσοδεθηκε η "ψυχη"
και έπαψε να δεί "αλήθειες"

Θλίψη..

Πόσες φορες θα συναντιέσαι με το θάνατο
για να φτάσεις στην ουσία..
Μάθε να πεθαίνεις επιτέλους!
Απελευθερώσου και σταξε  λίγο φώς
πάνω στα δεσμά σου
να αναπνέεις ξανά ουρανό.

Sofia Zoubery

Λείπεις της σάρκας μου

με φωνή  ευωδιασμένη απο φόβο σου ούρλιαξα, με το στόμα κλειστό, να μήν αφήσεις τη σάρκα μου να σαπίσει,της αρέσει να της *λύπης!

Sofia Zoubery

Προς Κοέλιο \"Η αγάπη είναι μια παγίδα. Όταν παρουσιάζεται, βλέπουμε μόνο το φως της, όχι τις σκιές της.\"

Περιστρέφομαι γύρω από αυτό που διαφεύγει από την εμβέλεια της όρασης μου.
Παγιδευμένο ξωτικό σε απουσία φωτός
Με λανθάνουσα δύναμη σκιών κατευθύνομαι στην εξερεύνηση του ταξιδιού ώσπου η δυνατότερη εκδοχή εαυτού να γίνει φλόγα που δε θα τρεμοπαίζει με χαμόγελο θλίψης και
δε θα καίει!

Sofia Zoubery

Προς Ανν Σέξτον

Κείνο το παγωμένο δάκρυ έγινε φώς και ξεχειλίζει στου ονείρου την άκρη!

Sofia Zoubery 

Το ψέμα και η αλήθεια

Μια μέρα το Ψέμα πλησίασε την Αλήθεια λέγοντας της : - Το μόνο που κάνεις είναι να επιμένεις για  να δικαιωθείς. 
Η Αλήθεια σώπασε για λίγο προβληματισμένη... 
Ύστερα χαμογέλασε και είπε;
Κι συ κάνεις τα πάντα για να μη με εμπιστευτείς ποτέ.

Sofia Zoubery 

Νύχτωσε νωρίς.
Σχεδόν αβίαστα προβαίνω σε εκμυστηρεύσεις τη νύχτα.
Αχ η νύχτα... Με κοιτάει πάντα με το βλέμμα της μάνας κείνο για το χαμένο παιδί ίσως πάλι και να με λυπάται.
Με ενοχοποιούν οι σκέψεις μου.
Με αδειάζω σε μια κολλα χαρτί
Δεν είμαι απόλυτη στη περιγραφή
Αλλιώς είμαι σίγουρη πως θα με είχαν εγκαταλείψει τα σκοτάδια μου την ίδια στιγμή.
Εξασφαλίζω πάντα τρόπους για να κινηθώ ανάλογα  να ξεφύγω για να μπορώ
να φανταστώ πως φαίνομαι στα μάτια τούς κάθε φορά. Υπάρχουν φορές που λέω από μέσα μου :γαμω τα σκοτάδια μου.
Ύστερα καταλήγω να δίνω ορθολογικες απαντήσεις.. εκφράζω
σε αυτά τι σκέφτομαι και πως νιώθω...Πότε όμως μεγαλοφωνα.
Παρατηρώ τον εαυτό μου  αισθάνομαι και εγώ μια αύρα αυτολυπησης να με περικυκλώνει.
Αργότερα αναρωτιέμαι αλλά όχι ακριβώς αρχίζω μονόλογο με το νου
Ε και.. δεν είναι τόσο κακό
να θέλει κανείς να κλάψει
ούτε είναι κακό να θέλει να είναι ταπεινός
Δεν βρίσκω καθόλου υπερβολικό να κρατήσω την Σοφία ήρεμη μακριά από το βλέμμα της νύχτας
Χάνομαι... Αντιλαμβάνομαι την νύχτα να με εξερευνά επίμονα.
Τής αποκαλυπτομαι ημίγυμνη
Έτσι για να γυμνωθουν οι λέξεις
Λέγοντας της πώς θέλω να έρθει ξανά
αύριο για να διαβάζουμε πάρεα το παρελθόν.

Sofia Zoubery

Περί ηθικής

Κανένα ιερό σπίτι δεν είναι υποχρεωμένο να φιλοξενεί το πεσμένο ηθικό σου διότι οι ναοί χτίστηκαν για θεούς.

Φορτωμένο τοπίο φραγμενο από «ασήκωτες» 
ντουζίνες  σκέψεις 
Ένας σκοτεινός ουρανός παραδομένος σε πρόθυμες αγκαλιές σύννεφων... 
Οι «ρουφιάνες» πάντα σε ετοιμότητα για  αποπνικτική πένθιμη ατμόσφαιρα, 
κι εκείνος αδύναμος να ανασαίνει τον ήλιο 
καμία διάθεση δε, για κανένα ελπιδοφόρο  ουράνιο-τόξο. 
Νυχτώνει... 
Μαύρο ξάνα. 
Χωρίς καλεσμένους να φωτίσουν στο ελάχιστο το άπειρο του. 
Έτοιμος να ξεσπάσει σε λυγμούς 
Λίγο πριν τον αφανισμό του. 
"καημένε" Ουρανέ μοιάζεις με ιερό σπίτι που φιλοξενεί το πεσμένο ηθικό όλων χωρίς καμία υποχρέωση.

Sofia Zoubery 

Αγάπη

Θωρακίστε τις πόρτες η αγάπη το σκάει.
Φώναζαν τα μάτια του κόσμου αλλά πουθενά κανένα βλέμμα δεν τη χώρεσε.

Αγάπη;
Πως να σε πώ;
"καημένη" Αγάπη;
Αφηνεσαι σε χέρια που,
σε βασανίζουν, σε χέρια που,
κάθε λεπτό βγάζουν τα ματια τους
και γδέρνουν αδίστακτα την ψυχή τούς.
Επιτρέπεις στόματα να,
βλασφημουν το όνομα σου.

Θαρρώ πώς μονο  καημένη δεν είσαι.
Είσαι ισχυρό συναίσθημα γιά όσους,
περπατάνε δίπλα σου,
και γίνεσαι εύθραυστη όταν πληγωνεσαι
κι όμως αιώνες τώρα δεν πεθαίνεις ποτε!!!

Sofia Zoubery 

Στις πιο δύσκολες και επώδυνες στιγμές
της ζωής μου βίωσα τις μεγαλύτερες αλήθειες.
Και οι πιο πραγματικοί άνθρωποι που συνάντησα ήταν αμαρτωλοί... Απελπιστική πραγματικότητα.
Είμαστε άξιοι της μοίρας μας τελικά.

Sofia Zoubery 

Sofia Zoubery

Είναι κι αυτοί που σας έχω μιλήσει επανειλημμένα.
Οι χωρίς φτερά...
Που δε χρειάζονται τα φτερά για να καταλάβεις πως δεν είν' από τούτο το κόσμο. Αρκεί να παρατηρεί κανείς το βλέμμα τους για να καταλάβει πόσο βάθος έχουν σκάψει μέσα τους να βρούν την αλήθεια και να παραμείνουν σε αυτήν.
Οι χωρίς φτερά ...
Τους βλέπεις απ' το τρόπο που σε δέχονται στη ζωή τους κι με πιο τρόπο σε αποχαιρετούν.
Είναι οι μοναχικοί άνθρωποι όχι δεν είναι άγγελοι με φτερά και δε ζουν στους ουρανούς. Μυρίζουν όμως ουρανό,το στόμα τους ψέλνει ευλογία,η πράξη τούς δηλώνει αγάπη...!
Όχι δεν είναι άγγελοι με φτερά είναι καυστική πληγή οι μοναχικοί άνθρωποι!

Sofia Zoubery

Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί. Γιώργος Σεφέρης

Προς τη μνήμη του αγαπημένου Σεφέρη με πολύ σεβασμό τόλμησα να συμπληρώσω τις σκέψεις μου.

Ω Αναστεναγμενη Μνήμη
ανθρωπος και δημιουργία
εχθρα και ειρήνη.
Συ η πτώση και η τραγικότητα.
Αμαρτία φθορά κι θάνατος.
Ντυμένη φυσική συνέπεια,
με κερνάς κενοδοξία
Προετοιμάζομαι εχθρικά με ασπίδα τη γνωστή καλά ακονισμένη ηδυπάθεια ΘηΛυκο*
Δε ξεκοκαλίζω πια!
Τώρα ξεψαχνίζω τη σάρκα  για το τελευταίο δείπνο. 

Εχω διαλέξει το πιο εκλεκτό κομμάτι,
μια λίγη περιουσία που απέμεινε.
Την κρατώ για τη μέρα της γιορτής μετά από καλό μαγείρεμα θα φαγωθεί.
Ω Αναστεναγμενη Μνήμη *όπου σε αγγίζω πονείς.

Sofia Zoubery 

Πρός Ν. Εγγονόπουλο

Θα προσευχηθώ για τους δωρητές του πόθου και της γαλήνης να μη λείπει η χαρά από τις πράξεις τούς.

Sofia Zoubery 

Γνώση

Μην αφήσεις το χέρι μου είπε η μοναξιά στη μελέτη... Κι ύστερα ήρθε η γνώση.

Συγχώρεση

Εγώ κοντά σου έμαθα να ξεχωρίζω τα σημαντικά απ΄τα ασήμαντα της είπε;

Και εγώ να συγχωρώ του είπε!

Τέλος προορισμού...!

Sofia Zoubery 

Πίστη

Κι όσο μεγάλωνε η πίστη άλλο τόσο γοητευόταν απ'την αμφιβολία.

Sofia Zoubery