Νύχτωσε νωρίς.
Σχεδόν αβίαστα προβαίνω σε εκμυστηρεύσεις τη νύχτα.
Αχ η νύχτα... Με κοιτάει πάντα με το βλέμμα της μάνας κείνο για το χαμένο παιδί ίσως πάλι και να με λυπάται.
Με ενοχοποιούν οι σκέψεις μου.
Με αδειάζω σε μια κολλα χαρτί
Δεν είμαι απόλυτη στη περιγραφή
Αλλιώς είμαι σίγουρη πως θα με είχαν εγκαταλείψει τα σκοτάδια μου την ίδια στιγμή.
Εξασφαλίζω πάντα τρόπους για να κινηθώ ανάλογα  να ξεφύγω για να μπορώ
να φανταστώ πως φαίνομαι στα μάτια τούς κάθε φορά. Υπάρχουν φορές που λέω από μέσα μου :γαμω τα σκοτάδια μου.
Ύστερα καταλήγω να δίνω ορθολογικες απαντήσεις.. εκφράζω
σε αυτά τι σκέφτομαι και πως νιώθω...Πότε όμως μεγαλοφωνα.
Παρατηρώ τον εαυτό μου  αισθάνομαι και εγώ μια αύρα αυτολυπησης να με περικυκλώνει.
Αργότερα αναρωτιέμαι αλλά όχι ακριβώς αρχίζω μονόλογο με το νου
Ε και.. δεν είναι τόσο κακό
να θέλει κανείς να κλάψει
ούτε είναι κακό να θέλει να είναι ταπεινός
Δεν βρίσκω καθόλου υπερβολικό να κρατήσω την Σοφία ήρεμη μακριά από το βλέμμα της νύχτας
Χάνομαι... Αντιλαμβάνομαι την νύχτα να με εξερευνά επίμονα.
Τής αποκαλυπτομαι ημίγυμνη
Έτσι για να γυμνωθουν οι λέξεις
Λέγοντας της πώς θέλω να έρθει ξανά
αύριο για να διαβάζουμε πάρεα το παρελθόν.

Sofia Zoubery