Λείπεις της σάρκας μου

με φωνή  ευωδιασμένη απο φόβο σου ούρλιαξα, με το στόμα κλειστό, να μήν αφήσεις τη σάρκα μου να σαπίσει,της αρέσει να της *λύπης!

Sofia Zoubery

Προς Κοέλιο \"Η αγάπη είναι μια παγίδα. Όταν παρουσιάζεται, βλέπουμε μόνο το φως της, όχι τις σκιές της.\"

Περιστρέφομαι γύρω από αυτό που διαφεύγει από την εμβέλεια της όρασης μου.
Παγιδευμένο ξωτικό σε απουσία φωτός
Με λανθάνουσα δύναμη σκιών κατευθύνομαι στην εξερεύνηση του ταξιδιού ώσπου η δυνατότερη εκδοχή εαυτού να γίνει φλόγα που δε θα τρεμοπαίζει με χαμόγελο θλίψης και
δε θα καίει!

Sofia Zoubery

Προς Ανν Σέξτον

Κείνο το παγωμένο δάκρυ έγινε φώς και ξεχειλίζει στου ονείρου την άκρη!

Sofia Zoubery 

Το ψέμα και η αλήθεια

Μια μέρα το Ψέμα πλησίασε την Αλήθεια λέγοντας της : - Το μόνο που κάνεις είναι να επιμένεις για  να δικαιωθείς. 
Η Αλήθεια σώπασε για λίγο προβληματισμένη... 
Ύστερα χαμογέλασε και είπε;
Κι συ κάνεις τα πάντα για να μη με εμπιστευτείς ποτέ.

Sofia Zoubery 

Νύχτωσε νωρίς.
Σχεδόν αβίαστα προβαίνω σε εκμυστηρεύσεις τη νύχτα.
Αχ η νύχτα... Με κοιτάει πάντα με το βλέμμα της μάνας κείνο για το χαμένο παιδί ίσως πάλι και να με λυπάται.
Με ενοχοποιούν οι σκέψεις μου.
Με αδειάζω σε μια κολλα χαρτί
Δεν είμαι απόλυτη στη περιγραφή
Αλλιώς είμαι σίγουρη πως θα με είχαν εγκαταλείψει τα σκοτάδια μου την ίδια στιγμή.
Εξασφαλίζω πάντα τρόπους για να κινηθώ ανάλογα  να ξεφύγω για να μπορώ
να φανταστώ πως φαίνομαι στα μάτια τούς κάθε φορά. Υπάρχουν φορές που λέω από μέσα μου :γαμω τα σκοτάδια μου.
Ύστερα καταλήγω να δίνω ορθολογικες απαντήσεις.. εκφράζω
σε αυτά τι σκέφτομαι και πως νιώθω...Πότε όμως μεγαλοφωνα.
Παρατηρώ τον εαυτό μου  αισθάνομαι και εγώ μια αύρα αυτολυπησης να με περικυκλώνει.
Αργότερα αναρωτιέμαι αλλά όχι ακριβώς αρχίζω μονόλογο με το νου
Ε και.. δεν είναι τόσο κακό
να θέλει κανείς να κλάψει
ούτε είναι κακό να θέλει να είναι ταπεινός
Δεν βρίσκω καθόλου υπερβολικό να κρατήσω την Σοφία ήρεμη μακριά από το βλέμμα της νύχτας
Χάνομαι... Αντιλαμβάνομαι την νύχτα να με εξερευνά επίμονα.
Τής αποκαλυπτομαι ημίγυμνη
Έτσι για να γυμνωθουν οι λέξεις
Λέγοντας της πώς θέλω να έρθει ξανά
αύριο για να διαβάζουμε πάρεα το παρελθόν.

Sofia Zoubery

Περί ηθικής

Κανένα ιερό σπίτι δεν είναι υποχρεωμένο να φιλοξενεί το πεσμένο ηθικό σου διότι οι ναοί χτίστηκαν για θεούς.

Φορτωμένο τοπίο φραγμενο από «ασήκωτες» 
ντουζίνες  σκέψεις 
Ένας σκοτεινός ουρανός παραδομένος σε πρόθυμες αγκαλιές σύννεφων... 
Οι «ρουφιάνες» πάντα σε ετοιμότητα για  αποπνικτική πένθιμη ατμόσφαιρα, 
κι εκείνος αδύναμος να ανασαίνει τον ήλιο 
καμία διάθεση δε, για κανένα ελπιδοφόρο  ουράνιο-τόξο. 
Νυχτώνει... 
Μαύρο ξάνα. 
Χωρίς καλεσμένους να φωτίσουν στο ελάχιστο το άπειρο του. 
Έτοιμος να ξεσπάσει σε λυγμούς 
Λίγο πριν τον αφανισμό του. 
"καημένε" Ουρανέ μοιάζεις με ιερό σπίτι που φιλοξενεί το πεσμένο ηθικό όλων χωρίς καμία υποχρέωση.

Sofia Zoubery 

Αγάπη

Θωρακίστε τις πόρτες η αγάπη το σκάει.
Φώναζαν τα μάτια του κόσμου αλλά πουθενά κανένα βλέμμα δεν τη χώρεσε.

Αγάπη;
Πως να σε πώ;
"καημένη" Αγάπη;
Αφηνεσαι σε χέρια που,
σε βασανίζουν, σε χέρια που,
κάθε λεπτό βγάζουν τα ματια τους
και γδέρνουν αδίστακτα την ψυχή τούς.
Επιτρέπεις στόματα να,
βλασφημουν το όνομα σου.

Θαρρώ πώς μονο  καημένη δεν είσαι.
Είσαι ισχυρό συναίσθημα γιά όσους,
περπατάνε δίπλα σου,
και γίνεσαι εύθραυστη όταν πληγωνεσαι
κι όμως αιώνες τώρα δεν πεθαίνεις ποτε!!!

Sofia Zoubery 

Στις πιο δύσκολες και επώδυνες στιγμές
της ζωής μου βίωσα τις μεγαλύτερες αλήθειες.
Και οι πιο πραγματικοί άνθρωποι που συνάντησα ήταν αμαρτωλοί... Απελπιστική πραγματικότητα.
Είμαστε άξιοι της μοίρας μας τελικά.

Sofia Zoubery 

Sofia Zoubery

Είναι κι αυτοί που σας έχω μιλήσει επανειλημμένα.
Οι χωρίς φτερά...
Που δε χρειάζονται τα φτερά για να καταλάβεις πως δεν είν' από τούτο το κόσμο. Αρκεί να παρατηρεί κανείς το βλέμμα τους για να καταλάβει πόσο βάθος έχουν σκάψει μέσα τους να βρούν την αλήθεια και να παραμείνουν σε αυτήν.
Οι χωρίς φτερά ...
Τους βλέπεις απ' το τρόπο που σε δέχονται στη ζωή τους κι με πιο τρόπο σε αποχαιρετούν.
Είναι οι μοναχικοί άνθρωποι όχι δεν είναι άγγελοι με φτερά και δε ζουν στους ουρανούς. Μυρίζουν όμως ουρανό,το στόμα τους ψέλνει ευλογία,η πράξη τούς δηλώνει αγάπη...!
Όχι δεν είναι άγγελοι με φτερά είναι καυστική πληγή οι μοναχικοί άνθρωποι!

Sofia Zoubery

Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί. Γιώργος Σεφέρης

Προς τη μνήμη του αγαπημένου Σεφέρη με πολύ σεβασμό τόλμησα να συμπληρώσω τις σκέψεις μου.

Ω Αναστεναγμενη Μνήμη
ανθρωπος και δημιουργία
εχθρα και ειρήνη.
Συ η πτώση και η τραγικότητα.
Αμαρτία φθορά κι θάνατος.
Ντυμένη φυσική συνέπεια,
με κερνάς κενοδοξία
Προετοιμάζομαι εχθρικά με ασπίδα τη γνωστή καλά ακονισμένη ηδυπάθεια ΘηΛυκο*
Δε ξεκοκαλίζω πια!
Τώρα ξεψαχνίζω τη σάρκα  για το τελευταίο δείπνο. 

Εχω διαλέξει το πιο εκλεκτό κομμάτι,
μια λίγη περιουσία που απέμεινε.
Την κρατώ για τη μέρα της γιορτής μετά από καλό μαγείρεμα θα φαγωθεί.
Ω Αναστεναγμενη Μνήμη *όπου σε αγγίζω πονείς.

Sofia Zoubery 

Πρός Ν. Εγγονόπουλο

Θα προσευχηθώ για τους δωρητές του πόθου και της γαλήνης να μη λείπει η χαρά από τις πράξεις τούς.

Sofia Zoubery 

Γνώση

Μην αφήσεις το χέρι μου είπε η μοναξιά στη μελέτη... Κι ύστερα ήρθε η γνώση.

Συγχώρεση

Εγώ κοντά σου έμαθα να ξεχωρίζω τα σημαντικά απ΄τα ασήμαντα της είπε;

Και εγώ να συγχωρώ του είπε!

Τέλος προορισμού...!

Sofia Zoubery 

Πίστη

Κι όσο μεγάλωνε η πίστη άλλο τόσο γοητευόταν απ'την αμφιβολία.

Sofia Zoubery