Περί Εαυτού

Πάντα τάιζα την ψυχή μου
Σμιλεύοντάς την με την  γλώσσα μου
να επουλωθούν τα τραύματά της.
Καθώς πάντα της άρεσε να καταναλώνει πίκρα..
Και εγώ να προσμένω με λαχτάρα,
τα θέλω της, να προσπαθώ
να κάνω το δηλητήριο  μέλι
στα χείλη της, μα πόση γλύκα
να βγάζει κανείς από το δηλητήριο?
Και μέχρι πότε θα αντέξει
η γύμνια να εκτίθεται;
Να θέλει περίπατο και εγώ
να την χορεύω στη βροχή..
Να επιθυμεί ένα τραγούδι
και εγώ να απαγγέλλω ποίηση,
να ονειρεύεται ουρανούς
και εγώ να της ψέλνω ονειρεμένο
έρωτα.
Καημένε εαυτέ ...
σου πήρε και την τελευταία ανάσα.
Αναρωτιέμαι τελικά αν έχω χειρότερο εχθρό
από την ίδια μου την ψυχή...

Sofia Zoubery